Fóra cans negros

xD

2006-12-22T14:57:00.000+01:00

Mira ao fondo

2004-11-24T23:03:00.000+01:00

Porque se ten que falar do Saviñao sempre por estes motivos?...
Ou sae polo fraudulento concerto de Ámbar (Tamara “a mala”), no que o ceo (e ela mesma) quedaron cubertos de ovos, que por certo, hai que lles agasallar un mapa ós de Tele5, que según eles Escairón é de Ourense…; ou porque unha muller acoitela ó home…
En fin, polo visto estamos condenados a seguir así, aínda que xa vedes, para o que me queda por estas terras…
I’m sorry por non postear, pero estou moi estresado por exames, e non quero quedar por aquí un ano máis, aínda que vos invito a que visitedes Escairón, O’Saviñao… é unha zona moi fermosa.
Saúdos para Ramiro e para Elvira, e como non para Jose… ;-p

O'Saviñao, sempre O'Saviñao...

2004-11-24T22:35:00.000+01:00

Una mujer de 37 años fue encarcelada ayer en la prisión de Bonxe (Lugo) bajo la acusación de haber acuchillado a su marido durante una riña familiar. El suceso ocurrió el pasado sábado por la noche en una aldea de O Saviñao, a unos treinta kilómetros de Monforte. Es la segunda vez en lo que va de año que Ana A.?P. es detenida por agredir a su esposo, Manuel R.?F., nueve años mayor que ella. En enero pasado, la Guardia Civil la arrestó después de que le clavase un cuchillo en un costado.Al parecer, después de aquella agresión, la víctima perdonó a su esposa. De hecho, cuando fue puesta en libertad después de ser interrogada en el Juzgado de Monforte, ella volvió al domicilio que los dos comparten en la parroquia de Segán con el hijo de ambos, de cinco años. Según los vecinos de la aldea, las riñas eran frecuentes antes de aquello y siguieron siéndolo después. De acuerdo con el testimonio de algunos familiares, el matrimonio pasó la tarde del sábado ayudando en una matanza del cerdo en el pueblo. De vuelta a casa, empezaron una discusión que, al parecer, fue subiendo de tono hasta que, a las once de la noche, la mujer cogió un pequeño cuchillo de cocina y se lo clavó a su marido en la barriga. El hombre fue trasladado en ambulancia al hospital de Monforte, a donde la presunta agresora lo acompañó para pasar la noche con él en su habitación. La Guardia Civil la detuvo a última hora de la noche. La familia espera que el herido sea dado de alta hoy. El hijo del matrimonio pasó la noche con su abuela materna, que también vive en la aldea de Segán.

(Carlos Cortés)

2004-10-31T22:46:00.000+01:00

Quen ousa dicir que o destino non existe?
Quizais fora o destino, ou quizais unha casualidade, pero nunca estiben tan ledo coma agora.
Ámote, espero poder amarte pra sempre.
Quen me ía dicir que a mellor persoa do mundo atravesaría o meu corazón derretendo o sangue seco; deixando acesas as estrelas deste ceo gris...
Agora quizais esteas lendo isto, quero que saibas que es o mellor que me pasou, que nunca me poderei esquecer de ti, es demasiado especial...
Quero que todo o mundo saiba que te quero, que quero estar contigo, que faría todo por ti.
Todo isto pode parecer ‘tonto’, pero no é así, non...
A utopía chegou a min, non a deixarei marchar, non te deixarei marchar. Quero que se xungan os nosos corazóns, que vexamos como se murchan as follas desta árbore, quero agarrarte forte, e non soltarte nunca, nunca, nunca... Quero que esteamos así pra sempre, xuntos, dándonos calor, sentindo as sensacións que sentimos agora, vendo como un calafrío pasa dos pes á testa...
Quérote. Quérote porque es o lume que derrete o xeo consumindo o tempo, esas gadañas que decapitan os minutos con obsesiva lentitude; quérote porque me fas feliz, fas que me sinta nas nubes, fasme voar, es o mellor do mundo. E téñote comigo...
Sempre vivirás en min. As cousas que me dis non as poderei esquecer xamais. Son moi afortunado por terte xunto a min.
Nunca te deixarei...
Non me deixes ti...

2004-09-28T21:25:00.000+02:00

Os pensamentos castigaban o sentir do tempo, arrepiaban lentos saloucos extraviados no pasar dos segundos acesos ó vento triste das follas secas.
Non podían dicir que fose así, pero a presa do frío invadiu a liorta de sexos, seguirá até os fins, morrerá falta de forzas...
As luces apagaranse mentres os sentidos seguirán a crecer lentamente, así, paso a paso...

2004-09-25T15:11:00.000+02:00

III.
O silencio berraba tan alto
que o son da muiñeira
rebentaba nun xemido eterno,
posuíndo o tempo inexistente.

IV.
Engulilo sería mellor ca tiralo
(algo tan importante non se tira).
Neno, bebe a leite que é boa para os ósos,
díxolle a nai a Sined.

2004-09-23T22:00:00.000+02:00

I.
Os recordos apagados na auga-ardente
e as miradas perdidas en algures;
onde?
O recordo dese fa sostido naquel ángulo
r
e
c
t
o
cheo da túa luz apagada.

II.
Penéirote, penéirote moi despazo
porque sei que che gustan os xelados quentes,
o subir e baixar palabras baleiras.
Fuximos de ningures,
Onde iremos?

2004-09-20T19:13:00.000+02:00

A choiva caía sobre o meu cabelo forte, posesiva, asasinándome as mechas verdes. O vento zoaba impoñente, e as nubes apoderábanse do ceo nu.

Estaba alí, naquel lugar de tantas outras veces ollando cara o infinito, cara sabe Deus onde.

Miroume, mirárame. O desmaio desconsolado, luxúrico, sempre orgásmico apoderárase do meu ser, de todo o meu corpo, acaso aquilo non tería fin?

O meu xa recorrente lugar dos últimos tempos estaba de novo ocupado, non sei a razón, quizais os espíritos fixeran de novo das súas. Caían as follas, aquilo cada vez estaba máis e máis nubrado, o tempo estábase a esgotar nas escuras portas de ningures. Supoño que non hai explicación vixente, xurídica, astronómica...

(De)sexo

2004-09-17T19:16:00.000+02:00

D

As fiestras non tiñan a súa propia confianza e
a luz non paseaba entre os ollos máis abertos.
Aqueles días que foran tan curtos, aparecían
debaixo do meu cabelo roendo con rancor o tempo,
xa non era a nena dos soños das ninfas,
non comía todo o que me daban, tiña medo ós fentos.
Lía polas noites o alfabeto dos días,
gustábame saber que o home do tempo non era adiviño.
Tarde comecei o almorzo da vida, quizais,
a présa dérame noxo, agora amábaa,
si, é certo, é o que sempre pretendín.
Quero amosarche o alfabeto dos días.

[...]

S

Bebe o lume oxidado que me esvarou do tempo,
enzoufa co teu eco os xerseis negros de falso liño,
pero non me deixes soa neste taboleiro inmenso,
non, agarda por min e berra o meu nome con ánimos viscerais.
Xa é momento de comeza-la viaxe deica o dolmen,
este alfabeto dos días aínda non afogou. Durme.

(Alizia F.R., “Alfabeto dos Días”)

_________________________________________

Había xa tempo que non vía a Ádega. O recordo dos seus beixos húmidos e o desexo posesivo polo seu corpo facían que andase somerxido nas nubes doutro planeta todo o día.
Cada segundo que pasaba lembraba os momentos con ela, lembraba o orgasmo dos sentimentos lonxanos, o xemido da treboada interna das veas...
Precisaba estar con ela, meterme na cova da paixón e espertar no polo das sensacións. Non podía aturar máis estar lonxe dela; non sabía como pero tíñaa que ver.
O desexo posuíame por momentos, e a suor dos movementos facíase lixivia remota no tempo, espertando raios mortos no estoupido nocturno dos beizos.
Lembro coma se fose agora a última vez que a vin. Lembro a cor das unllas, a forma do cabelo alisado co secador novo que lle agasallara a súa aboa... lembro a paradoxa do seu andar, a aperta infinita... Lembro o percorrido até aquel monte lonxe dos ollos, aquel lugar especial onde pasamos tan bos momentos... Gustaríame tanto voltar de novo... Lembro a primeira entrada ó seu corpo, o berro da pel, o pracer da lingua xeada, o derretemento parcial das horas. Logo, o monte apagábase, todo deixaba de existir e só eramos dous: eu e mais Ádega. Quedabamos solos no monte pechado da luxuria. Ninguén nos podería molestar xa, ninguén se atrevería a penetra-la maxia dos sentimentos acesos...

...quizais...

2004-09-15T18:35:00.000+02:00

Cando a sangue sexa luz
a terra asoballada resurxirá,
voará, berrará pedras e fontes,
cuspirá montes e chairas.
A lingua acenderá a paixón perdida,
e os cantos saloucarán paseniño.

Os xemidos tristes dos cans
miañarán no deserto mollado
deses sentimentos invertebrados.
Pero todo será igual.
A morte chamará á túa porta,
irás tras dela, irédelos dous,
así, xuntos...

Poema perdido

2004-09-15T18:25:00.000+02:00

O papel rachado pola humidade dos beizos
evapórase coa calor dos corpos nus;
as estrelas desapareceron hai un anaco
baixo o ceo quente do inferno.
A paixón roxe na árbore podre da luxuria,
e caen mazás gastadas, comidas, podres...

Só basta con durmir no teu ventre,
durmir no teu ventre,
teu ventre,
no teu sino roto polos grolos,
e desaparecer sumido no orgasmo,
no xemido suxo das rochas.

Pensamentos Esquecidos - fragmento

2004-09-15T02:05:00.000+02:00

Fantasía illada, acompañada tal vez
polo ninguén que está ó meu carón.
Cando veña penetrarémo-las montañas,
as que ti queiras,
no ascensor parado dos tempos esgotados pola luxuria;
din que nas covas se condensan os elementos:
H (hidróxeno) para ti,
O (osíxeno) para min,
H2O (auga) para os dous.

Colle a lúa e dama en papel de regalo.
Préndeme a escuridade cos teus ollos marróns
e esprémeme a lingua vertebrada e dura.

Segue ó conxuro

2004-09-14T18:30:00.000+02:00

“Mouchos, coruxas, sapos e bruxas, demos trasgos e diaños, espritos das nevoadas veigas...” (“A Queimada”, Conxuro).

Se tedes algunha “historia negra” pra contar facédeo, logo publicareina.

jos...!!

2004-09-14T03:48:00.000+02:00

Cada vez está máis preto o comezo das clases… Co ben que se está no verán sen rascar bóla… Tan só quedan tres días, cando nos deamos conta xa estamos á porta do instituto. Tería que haber máis tempo de vacacións e repartidas durante o curso, porque practicamente estamos nove meses seguidos agoniados, mortos...
Pero wé... Que lle imos facer...

Pra sempre

2004-09-14T03:10:00.000+02:00

Grazas mica. Sen ti non sería o que son agora. Os pensamentos asoballados non nacerían, e o aborto sería incoloro, inoloro, insípido...

Non cambies nunca, ti es ti...

"Óese o cantar da mica nas escuras abas, o chan mollado reloce pola mágoa do esqucemento e os soños perdidos non se atoparán nunca. [...] Todo debe ser producto da imaxinación, aínda que eu non o creo: sei que o fermoso cantar da mica seguirá existindo"

Acábome de permiti-lo luxo de arranxar uns cantos versos do "Cantar da Deusa". Espero que che guste.

Alizia (miau)...

Nus

2004-09-14T01:57:00.000+02:00

Os aloumiños sixilosos do vento facían que a lingua batese nas ondas verticais. O silencio berraba tan alto que até a cantar dos paxaros rebentaba nun xemido eterno, posuíndo o tempo inexistente.

Fantasía illada, acompañada tal vez polo ninguén que está ó meu carón. Seguirei agardando no ascensor parado.

Báixame as estrelas e damas, regálamas cando subámo-las montañas, e o liquidiño surta na cafeteira. Recórdame aquel fa sostido, aquela linguaxe ancestral; préndeme a escuridade con eses ollos verdes e xungámonos no sorriso recto das palabras mudas.

Arrastrarémola luxuria alada. Somos libres, xuntos somos libres; nus coma o vento quente dos polos, esquimós ardentes, nus, están nus... seguen nus... seguirán nus...